Mozart: Ach Muziek, hoe mooi kan die zijn. Muziek het is mijn passie, mijn talent, mijn lang leven. Het doet mij, als groot componist, zoveel deugd om te horen dat overal ter wereld zoveel mensen, jong en oud, klein en groot, er ook hun passie van maken.  Kijk maar eens naar hier in Mol. Muziek op straat, muziek in huizen. Wisten jullie dat er hier in Mol zelfs een speciale school is waar je muziek kan leren? De Academie muziek.

Shakespeare: Pardon? Welke academie, mijn beste Wolfgang Amadeus Mozart?

Mozart: De Academie muziek, mijn vriend William Shakespeare. Dat jij als wereldbekende theatermaker dat niet weet!

Shakespeare: My dear sir, het is wel de academie woordkunst.

Mensen die praten, zacht of juist luid,
Ik kan het niet laten, het kriebelt vooruit.
Met woorden maak je verhalen zo fijn:
Gedichten, proza, toneel — wat zou een wereld zonder woorden zijn?

Mozart: Nee, mijn beste Shakespeare. Het verhaal van die muziekschool begint op 16 maart 1925, in dit waardig gebouw. Hier in het toenmalig gemeentehuis van Mol, gebouwd in 1805, is gewikt, gewogen en beslist, door burgemeester Smoldeden en zijn schepenen.

Luister naar de stemmen uit het verleden.

(Stemmen van burgemeester en schepenen, 1925)

Burgemeester: Dus iedereen is het erover eens. (geroezemoes) Er wordt besloten eene gemeentelijke muziekschool op te richten die voorlopig zal ondergebracht worden in het lokaal van den 4^de graad der jongensschool.’ En de school is ingesteld om aan jongelieden van beide geslachten onderricht te geven in de muziekkunst.

Schepen: Als ik het goed begrijp, meneer den burgemeester is deze school toegankelijk voor jongens en meisjes, opgesplitst uiteraard, twee dagen voor jongens en twee dagen voor meisjes. De lessen worden gegeven van 5 tot 7 uren ’s avonds. Doch er wordt vereischt dat minstens 20 leerlingen den cursus volgen.’

Burgemeester: Juist!

Schepen: De muziekschool zou aanvangen na den paaschvacantie?

Burgemeester: Dat is de bedoeling als we ene directeur vinden.

~

Shakespeare:   

O luister, vriend, hoe ernstig zij beraad’ren toen,
Met snor en sigaar, en plannen en heel wat te doen.
Een droom ontstaat, zo kloek en fijn,
Een academie! O wat zal dat prachtig zijn!

Mozart: Een besluit dat klinkt als een majeurakkoord. Hier begint het verhaal. Muziek… eindelijk ernstig genomen.

Shakespeare:

Maar woord, mijn beste Wolfje, woord is macht!
Zonder taal blijft zelfs muziek wat zacht.

Mozart: Nog even geduld voor die woordkunst, William. Laat ons nog even genieten van de muziek en dan verder gaan.

Shakespeare:   

Yes, yes! Gij spreekt zo waar en fijn,
Hoor mij aan, o vriendje klein!
Zullen wij niet, als helden stout,
Met moed zo groot en harten goud,
Op reis gaan door de historie van die school 
noten, woorden, piano en viool.
Dan ontdekken wij, jawel, jawel,
Verhalen oud en kunsten snel.