Mozart: Ach, Het Heilig Hart ziekenhuis. Opgericht in 1898 als bijhuis van het Sint-Janshospitaal in Tienen onder leiding van een eeuwenoude kloosterorde: de Augustinessen. Meer dan 90 jaar zwaaien de zusters in het ziekenhuis de plak. Zuster Norberte is de laatste zuster die hier verbleef tot november 2024.

Zuster Norberte: En Ik heb nog geen moment spijt gehad van mijn keuze. Maar het kloosterleven is geen luxeleven, het is enorm hard werken. Onze dag start met het gebed, nadien eten we allen samen en beginnen we aan onze dienst. Wij zijn eigenlijk de brug tussen patiënt en arts. We draaien dagen van 5 uur ’s ochtends tot midden in de nacht. Er is geen moment dat ik geen dienst had. Als een dokter een patiënt moet zien, spring ik in het midden van de nacht uit mijn bed. Mijn levensles? Volg je eigen pad, zoek naar wat je zelf wil doen en wil zijn, en laat je leven niet bepalen door anderen.

Shakespeare:   

Een wijze raad spreekt zuster Norberte, zacht en klaar —
Maar ach, mijn vriend, zeg mij toch, wees mij waar:
Is ’t hospitaal wel de plaats voor muziek en zang?
Voor viool, piano, voor koor in elke gang?

Mozart: Nee, maar geef toe.  Muziek kan helend werken. Het brengt troost in moeilijke tijden. Muziek kan kracht geven, een houvast om verder te gaan. Gewoon voelen.

Shakespeare:   

Waar pijn zich nestelt, stil en zwaar,
Komt kunst als balsem, wonderbaar.
Een lied, een spel, een woord zo zacht,
Geeft hoop waar niemand meer aan dacht.

Mozart: Zo is het. Maar laat ons na een vleugje muziek verder gaan op deze tocht door de geschiedenis. Hier vlakbij moet het gebouw zijn waar begin jaren 1950 de muziekschool zijn intrede nam.